خانه / شاخه ها / اقتصاد و فرهنگ / تولید سرمایه در اسلام

تولید سرمایه در اسلام

“فَمِنْ عَلامَهِ أحَدِهِمْ: وَ طَلَباً فِی حَلالٍ وَ نَشاطاً فِی هُدىً وَ تَحَرُّجاً عَنْ طَمَع یَعْمَلُ الْأعْمالَ الصَّالِحَهَ وَ هُوَ عَلَى وَجَلٍ، یُمْسِی وَ هَمُّهُ الشُّکْرُ، وَ یُصْبِحُ وَ هَمُّهُ الذِّکْرُیَبِیتُ حَذِراً، وَ یُصْبِحُ فَرِحاً: حَذِراً لَمَّا حُذِّرَ مِنَ الْغَفْلَهِ، وَ فَرِحاً بِما أصابَ مِنَ الْفَضْلِ وَ الرَّحْمَهِ.”

از نشانه هاى یکی از آن ها این است که :در طلب حلال است و در جستجوى هدایت شادمان و از آزمندى به دور است. در حالی که به کارهاى شایسته مى پردازد، دلش بیمناک است. سپاس گویان روز را به شب مى آورد و ذکرگویان شب را به روز مى رساند. شب را در عین هراس مى گذراند و شادمانه دیده به دیدار صبح مى گشاید، هراسش از غفلتى است که مبادا گریبانگیرش شود و شادمانیش از فضل و رحمتى است که نصیبش گشته.

ابراز درد و نداری سرانجامش ذلت است 

در فرازهای قبلی امام علی علیه السلام  نشانه های متقین را این گونه معرفی می کنند. “از نشانه هاى یکی از آن ها این است که مى بینى: در دینداری نیرومند است و در عین دوراندیشى، نرمخوى و ایمانش ‍ پر از یقین است و در کسب علم آزمند و علمش آمیخته به حلم و توانگری اش ‍ همراه با میانه روى است و عبادتش پیوسته با خشوع و در بینوایى محتشم است.”۱ یعنی به گونه ای رفتار می کند که دیگران متوجه شرایط بد اقتصادی او نمی شوند. این تفکر در فرهنگ بندگی، “معرفت” نام دارد. معرفت به خدایی که در همه ی ایام رزق بندگانش را می رسانده و اگر مدتی بر اساس حکمت، به بنده ای  نرسیده، نباید آبروی خدا را با ابراز فقر ببرد.  در روایت داریم که خداوند دوست ندارد بنده دو چیز را ابراز کند  : یکی بیماری و دیگری نداری. چون این ها دست آویزهای ذلت انسان هستند. خدا مومن را عزیز دوست دارد نه ذلیل. ابراز درد و نداری انسان را به آستانه ی ذلت می برد.

بندگان صالح دنیا را آباد کنند اما دنیا طلب نشوند

 در ادامه حضرت می فرمایند، انسان متقی در جستجوی کسب حلال است. این از کارهایی است که به نظرم شما جوانان باید سد آن را بشکنید. یک سری تصورات غلط از قدیم به اسم دین در جامعه شکل گرفته است که: آدم مومن و مذهبی نباید به دنبال کسب ثروت برود. یعنی به عبارتی ماجرای زهد از دنیا  با زهد از تولید سرمایه و ثروت قاطی شده است. درحالی که اصلاً این گونه نیست. دنیا طلبی با آبادکردن دنیا دو موضوع متفاوت است و بهتر است که بندگان صالح دنیا را آباد کنند، اما دنیا طلب نشوند. اوج این مطلب هم صاحب همین فرمایشات یعنی امیرالمومنین علیه السلام است. ایشان در زندگی تعداد زیادی نخلستان را آباد کرد،قنات و چاه حفر کرد، ثروت زیادی تولید کرد ولی به ذره ای از آن دل نبست وآن را در راه خدا و فقرا و یتیمان انفاق می کرد. این از ضعف های جدی اسلام، مخصوصاً شیعیان است. ما از نظر ثروت یعنی استحصال منابعی که خداوند در اختیار مان قرارداده عقبیم و لذا دیگران بر ما  سیطره پیدا کرده اند. چه اشکالی دارد که جوانان شیعه ی هیئتی و مذهبی و انقلابی جمع شوند و کار اقتصادی درست و خداپسندانه انجام دهند و برای کشور اسلامی سرمایه تولید کنند. در بین همین مردم اصفهان شخصی را می شناسم که کار اقصادی  بزرگی دارد که درخاورمیانه نظیر ندارد و خبردارم از درآمد کلان این کار حلال و پاکیزه در قم و مکان های دیگر کار فرهنگی می کند. تشکیلاتی را به لطف خدا در قم راه انداخته  وطلبه هایی که به زبان انگلیسی یا زبان های دیگر مسلط هستند تربیت می کند و به کشورهای دیگرمی فرستد تا غیر موحدین را شیعه کنند. پشتوانه ی مالی این کار عظیم فرهنگی از کجا تامین می شود؟ از کاری اقتصادی با مدیریت قوی. این آدم با این که سن کمی دارد در مدیریت هم کم نظیر است.

تولید سرمایه در اسلام از عبادت های بزرگ است 

این فرهنگ شیعه است. یعنی اگر کاری از دستش  برمی آید وقت می گذارد و تولید سرمایه می کند و لی به آن دل نمی بندد. چقدر خوب است کسب حلال که امام می فرمایند، سرلوحه ی کارهای پژوهشی و دینی قرار گیرد. امروزه که شیعه صاحب انقلاب اسلامی است و این انقلاب به امید خدا جهان را تحت سیطره حقانیت حق و اسلام ناب محمدی قرار خواهد داد، مسلماً  یکی از ابعاد مهم آن بعد اقتصادی و آبادانی دنیاست. همه که بر اساس کتب آیت الله جوادی آملی و شهید مطهری به سمت اسلام نمی آیند. عده ای هم به خروجی این مکتب نگاه می کنند و می گویند، اگر بپذیریم که خدا یکتاست و حضرت محمد صل الله علیه و آله هم پیامبر خداست و قرآن هم حق است، آیا این اسلام توانسته است زندگی انسان ها را تدبیرکند. تولید سرمایه در اسلام از عبادتهای بزرگ است. این که مومن نباید به دنبال کسب ثروت و سرمایه باشد، جزء رسوب های  قاطی شدن  صوفیگری با تشیع است و هم چنان هم باقیمانده. اگر هر کدام از شما زمینه و امکاناتش را دارید، کارهای اقتصادی درست و با مدیریت صحیح انجام دهید. تولید ثروت و سرمایه و اشتغال زایی کنید. در جستجوی حلال بودن هم یکی از علامت های اهل تقواست.

در ادامه حضرت می فرمایند: “تَحَرُّجاً عَنْ طَمَع“۲ انسان متقی از طمع ورزی پرهیز می کند. در فرازهای قبلی حضرت اشاره می کنند که انسان متقی به دنبال کسب حلال می رود و در این جا می گویند از همین انسان متقی باید از طمع پرهیز کند.

“یَعْمَلُ الْأعْمالَ الصَّالِحَهَ وَ هُوَ عَلَى وَجَلٍ، یُمْسِی وَ هَمُّهُ الشُّکْرُ، وَ یُصْبِحُ وَ هَمُّهُ الذِّکْرُ”۳ انسان پرهیزگار اعمال نیکو انجام می دهد ولی ترسان است. با اینکه کارهای درست انجام می دهد ولی خائف است. چرا؟ چون به مسیری که در پیش دارد نگاه می کند و از طرفی هم به توشه ی خود می نگرد که اعمال صالح کمی دارد و دیگر اینکه خود را متهم می کند که آیا عملش خالص و برای خدا بوده؟ آیا اعمالش مورد رضایت خدا هست؟  این ترس و خوف، ترس مقدسی است. شب را در عین هراس مى گذراند و شادمانه دیده به دیدار صبح مى گشاید، هراسش از غفلتى است که مبادا گریبانگیر او شود و شادمانی اش از فضل و رحمتى است که نصیبش گشته.

درباره ی admin

همچنین ببینید

خدا شناسی ، خودشناسی، وظیفه شناسی و آسیب شناسی

علی العلم النافع لهم  علم نافع ثمره اش صعود به اهداف متعالی و افزایش تقوا ...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *